معمار و معماری

   معمار و معماری يک ساله شد   

يک سال پيش در روز ۲۲ اسفند ۸۴ احساس کردم برای ارتقا دانش معماری خودم نياز به يک محيط برای بيان گفته ها و نظرها و در مجموع درگير کردن خودم با معماری دارم ! وبلاگ را انتخاب کردم ، در ابتدا آشنايی به اين فضا نداشتم و خيلی برام گنگ بود که چطوری بتونم مخاطب جذب کنم ، دقيقا مثل نوزادی بودم که تازه به اين دنيا اومده و اصلا نميدونستم بايد اينجا چی بنويسم ، و مثل اکثر وبلاگ نويسان تازه وارد ديگر در ابتدا شروع به کپی کردن مطالب کردم .

با توجه به انگيزه ای که برای نوشتن داشتم ، شروع به مطالعه در معماری کردم ( البته خاطر نشان شوم که من در آن زمان دانشجوی سال ۲ معماری بودم در دانشگاه آزاد شوشتر) ، در اين رابطه با اساتيد محترمی همچون آقای مهندس بهرام هوشيار يوسفی و آقای مهندس کمال يوسف پور مشورت کردم و از راهنمايی های ايشان استفاده کردم . اين ايجاد انگيزه و متعاقبا مطالعه در معماری باعث پيشرفت خوبی در من شد و نگاه من به معماری کاملا تغيير کرد و تا حدودی حرفه ای تر و جامع تر به جريان معماری نگاه ميکنم .

 در اواسط تابستان امسال بود که من با آقای مهندس يوسفی آشنا شدم و ايشان از من خواست در ابتدا مطلبی در مورد يک خانه مسکونی بنويسم ، من هم با توجه به اينکه اولين باری بود که کسی از من خواست تا مطلبی را بنويسم بسيار هيجان زده شروع به نوشتن کرد و اين نوشتن حدود ۳ هفته به طول انجاميد ، که نتيجه آن تحت عنوان خانه ای برای هم آوايی با طبيعت در هفته نامه نقش نو شماره ۴ به چاپ رسيد .از همين جا از زحماتی که مهندس يوسفی برای من کشيدند تشکر ميکنم .

در پايان از تمام اساتيد و دوستانی که به من در اين مدت کمک کردند و از تمام مخاطبانی که با نظرات و پيشنهادهايشان من را در اين جريان ياری دادند تشکر و قدردانی ميکنم ، اميدوارم در سال دوم فعاليت بتوانم مطالب بهتر و مفيدتری را برای شما فراهم کنم .

با تشکر

اميرعلی نجاری سيسی

   زنگ تفريح ؛ اختراع دانشمندان ايرانی در عصر هسته ای   

پيام هاي ديگران ()

لینک

چهارشنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٥ - امير علی

   معرفی کتاب ؛ آلوار آلتو   

ALVAR AALTO

through the eyes of shigeru ban

Alvar Aalto is universally acknowledged as one of the most important figures of twentieth century architecture. His career overlapped both chronologically and idelogically with those of Le Corbusier and Mies van der Rohe, but his commitment to a humanitarian ideal, inspired by nature set him apart from his purist modernist contemporaries. The environmental concerns of the twenty-first century mean that Aalto’s legacies have become ever more apparent. One of the successors to Aalto’s ideologies, is the Japanese architect Shigeru Ban, who has worked extensively with renewable resources, such as paper and cardboard, and whose aesthetic openly echoes that of the Finnish master. In conjunction with a major exhibition in London of the same name, Alvar Aalto; through the eyes of Shigeru Ban, pays homage to one of the pioneers of contemporary architecture, looking at his working processes and models, and at the way his work has positioned itself globally. This book is essential reading for architects, designers and anyone interested in the origins of contemporary architecture and culture

   طرح ۳   

دیروز دوشنبه ۷ اسفند ۸۵ با شروع ترم جدید ، اولین جلسه درس طراحی معماری ۳ رو رفتم سر کلاس ، خیلی انگیزه داشتم تا استاد موضوع این ترم رو یک مجموعه فرهنگی ایرانی معرفی کنه ، ولی نمیدونم خوشبختانه با متاسفانه با موضوع مسجد و مجموعه فرهنگی مواجه شدم . اصلا انتظار نداشتم که با همچین موضوعی برخورد کنم و البته هیچ فکری هم تا بحال به طراحی مسجد نکردم ! راستی اینم بگم که سایت این پروژه حدود جنوب شرقی پارک لاله معرفی شده !

نمیدونم هدف از ارائه این موضوع چیه ! البته با بحثی که در کلاس ارائه شد و استاد نظر بچه ها رو در مورد اینکه فکر میکنید محوریت طراحی برای مسجد است یا مجموعه فرهنگی ( که آخر سر هم کسی نفهمید محوریت با مسجد یا مجموعه فرهنگی و هیچ ۲ نفری پیدا نمیکردی که هم نظر باشن ، که البته ادامه بحث به جلسه بعدی موکول شده ) من شخصا دریافتم که هدف اصلی طراحی مسجد و در حاشیه و در رابطه با مسجد ، مجموعه فرهنگی است .

حالا سوالی که پیش میاد اینه که با وجود موزه هنرهای معاصر و موزه فرش و همچنین مسجد در محدوده ی سایت ، آیا واقعا نیازی به طراحی مسجد + مجموعه فرهنگی هست ؟

و اگر جواب مثبت باشه این مجموعه ( مسجد و مجموعه فرهنگی )‌ باید چگونه فضایی باشه ؟‌ مجموعه ای مذهبی باید باشه ؟‌ یعنی فضایی عرفانی باید داشته باشه ؟‌

آیا اصلا مخاطبان مسجد با مخاطبان یک مجموعه فرهنگی میتونن یک حس واحد رو درون این مجموعه داشته باشن ؟

قراره تو این مسجد چه اتفاقی بیفته ؟‌ یعنی هدف ایجاد انگیزه ی اسلامی کردن برای مخاطبان مجموعه فرهنگیه ؟؟ یا اینکه میخوایم مخاطبان مسجد رو با فرهنگ و هنر آشنا بکنیم ؟؟ یا اینکه اصلا مجموعه فرهنگی هم به ترویج فرهنگ اسلام باید بپردازه ؟؟ خلاصه میخوام بفهمم مخاطب ما برای چی میاد اونجا و اونجا چه حس رو برای مخاطب باید القا کنه ؟

سوال های خیلی زیادی تو سرم میپیچه با پیچ میخوره! هنوز نفهمیدم باید چی طراحی کنم برای کی طراحی کنم و اصلا چرا طراحی کنم ؟

-----------------

نمیدونم تونستم حس و ذهنم رو برای شما بنویسم یا نه ! اگه نتونستم عذرخواهی من رو بپذیرید !

   دنيای جديد   

امروز بعد از مدت ها فرصت کردم کمی وب سایت های مرتبط با علوم جدید رو ببینم. این موضوع بیشتر به دلیل یک e-mail از یک دوست بود که در اون نوعی اسباب بازی زنده که حاصل علم ژنتیک هست معرفی شده...و من هم مطلب رو به طور کامل در ادامه گذاشتم که می تونید بخونید....

اما اینکه ارتباط این مطلب با معماری  شهر  و به طور کلی فضای زیست انسان یا اصلا خود انسان چیست ! برای من بسیار مهم تر از خود مطلب است!

خیلی علاقه دارم نظر شما رو بدونم....تحلیل خودم رو هم در مطلب بعدی می نویسم....

 اين عروسك يك پستاندار عقيم‌شده است كه به كمك علم مهندسي ژنتيك ساخته شده. تركيبي از ژن‌هاي خرگوش ، شامپانزه و خوك. با استفاده از القاي خواب زمستاني ، در جعبه نگهداري ميشه و اين جعبه ضربان قلب و ميزان تازگي اون رو نشون ميده. در دو مُدل يكي با طول‌عمر يك‌سال و يكي با طول‌عمر سه‌سال ساخته شده.  در هفت مدل  پهلوان( قرمز) ، ماجراجو(نارنجي) ، شاد(زرد) ، آروم(سبز) ، متين(آبي) ، روحاني(بنفش) ساخته شده‌ان. قيمت هنوز مشخص نيست و تنها به صورت آزمايشي در اختيار اعضاي شركت قرار گرفته‌ان.

اين موجود زنده طوري ساخته شده كه حركات محدودي مانند يك نوزاد داشته باشه. مدفوع بسيار مختصري داره و به غذاي كمي احتياج داره. قد حدود بيست و قطر هفت سانت. جثه اون از اين بزرگتر نميشه. كاملاً درد رو حس مي‌كنه ولي نمي‌تونه اصوات بلند توليد كنه. داري خون عضله و استخوانه. بعد از خروج از جعبه ظرف بيست دقيقه بيدار ميشه و چشمهاش رو باز مي‌كنه..

منبع

http://www.genpets.com/index.php

این مطلب از ویلاگ خانم دکتر آزاده شاهچراغی میباشد بنده نیز با توجه به اینکه من هم علاقه زیادی دارم تا بدونم بقیه افراد در این مورد چی فکر میکنن در وبلاگم قرار دادم که خوانندگان گرامی این وبلاگ نظرات خودشان را در این مورد لطف کنند .

   کامران عدل ؛ قر و غمزه خاک   

کامران عدل را بسیاری پیشگام عکاسی معماری ایران می‌دانند. او در طی بیش از چهار دهه مجموعه‌ای با هزاران عکس و اسلاید از بناهای مختلف ایران و جهان تهیه کرده است. تازه‌ترین نمایشگاه او دربرگیرنده‌ی عکس‌هایی از یک قلعه‌ی قدیمی در آفریقاست.

«قر و غمزه‌ی خاک» عنوان نمایشگاهی است که ۲۴ عکس سیاه و سفید کامران عدل را در بردارد؛ عکسهای قلعه‌ای قدیمی در شهرک «جنه»ی کشور مالی در آفریقا. این قلعه‌ی مرمت شده‌ی گلی از سوی یونسکو به عنوان میراث فرهنگی جهان به ثبت رسیده است. کامران عدل در سال ۱۹۹۸ از طرف «بنیاد فرهنگی آقاخان» برای عکاسی از این شهر باستانی به مالی سفر کرده است. او از سال ۱۳۵۸ با این بنیاد همکاری می‌کند. کامران عدل عکاس عضو هیات داوران جایزه‌ی معماری آقاخان است و برای این بنیاد عکس‌های بسیاری از بناهای شهرهای اسلامی جهان تهیه کرده.

کامران عدل پس از دریافت دیپلم از هنرستان صنعتی عکاسی فرانسه در سال ۱۳۴۷ به ایران بازمی‌گردد و به عنوان مدیر گروه عکاسی سازمان راديو تلويزيون ملی ايران مشغول به کار می‌شود. او در سال ۱۳۵۴ و پس از کناره‌گیری از تلویزیون به همکاری با دفتر مخصوص فرح دیبا همسر شاه، می‌پردازد که حاصل آن عکاسی از بسیاری موزه‌های ایران و همکاری در تدوین کتابهایی درباره‌ی فرهنگ و هنر ایران است. از اینها می‌توان به هفت جلد کتاب «اجرای نقش در کاشيکاری ايران» و «معماری معاصر ایران» اشاره کرد. کتاب معماری ایران باعث شد کامران عدل به عکاسی معماری توجه بیشتری کند و آرشیوی با هزاران اسلاید از معماری نقاط مختلف گردآورد. پرداختن به عکاسی معماری از آن زمان وجه شاخص عکس‌های او شده و همچنان نیز بخش اصلی آثارش را تشکیل می‌دهد. برخی او را از پیشگامان عکاسی نوین و پیشقراول عکاسی معماری ایران می‌خوانند.

درباره‌ی جایگاه کامران عدل حرف و مناقشه بسیار است. گرچه تلاشهای او در زمینه‌ی عکاسی معماری حتی از سوی برخی از سرسخت‌ترین منتقدانش نیز ارج گذاشته می‌شود بسیاری از عکاسان ادعاهای او را اغراق‌آمیز می‌دانند. مثلا آنجا که در سایت شخصی‌اش می‌نویسد «عکاسی در ایران با مراجعت من متولد شد.» او این سخن را در گفتگویی که در سال ۱۳۸۲ با روزنامه‌ی همشهری کرده نیز تکرار می‌کنند. عدل می‌گوید «عکاسی در ايران با من شروع شد.» و تاکید دارد «من خيلی جدی اين حرف را می‌زنم، با كسی هم شوخی ندارم.» [همشهری ۲۹ آبان ۸۲] بسیاری از عکاسان و آشنایان با تاریخ عکاسی در ایران معتقدند این حرفها را زیاد نمی‌توان جدی گرفت. به ویژه آنکه عدل در زندگینامه‌ی خود پا را از این فراتر می‌گذارد و درباره‌ی خودش می‌نویسد «در تمام زمينه‌های عکاسی فعاليت داشت و بنيان گذار عکاسی نوين خبری، عکاسی نوين صحنه، عکاسی نوين معماری و اجتماعی شد.» در مورد فعالیت عدل در زمینه‌های گوناگون شک نمی‌توان کرد؛ کارنامه‌ی او مجموعه‌ی گسترده‌ای است از عکسهایی با موضوع‌های متنوع که هنوز بخش بزرگی از آنها منتشر نشده است.

اگر حتی منکر ادعاهایی باشیم که کامران عدل را پدر عکاسی معماری ایران می‌دانند، عکسهای او از «جنه» که تازه به نمایش گذاشته شده خبر از حضور عکاسی می‌دهد که قدر فرم و ارزش بازیهای نور را خوب می‌شناسد و در نمایش آن استاد است. با دیدن عکسهای این نمایشگاه تصویری از کلیت قلعه‌ی باستانی به دست نمی‌آید. عکسها حاصل نگاهی عاشقانه به فرم معماری است؛ خطوطی پر انعطاف، زاویه‌هایی لغزنده و سادگی پرشکوه دیوارها و پله‌هایی آرام و اسرارآمیز. عکاس که می‌گوید عاشق معماری گلی است این بناها را برانگیزاننده و اروتیک می‌بیند. کامران عدل این مجموعه را «قر و غمزه‌ی خاک» نام نهاده چون پیچ و خم‌های خانه‌های گلی در نظرش راز و نیازهای فراوان نهفته دارد.

نمایشگاه عکسهای کامران عدل تا هشتم اسفند در گالری خاک (تهران، دو راهی قلهک، کوچه ژیلا) برپاست.

لینک